Space van carlo

Zaterdag 1 juli daar ging het span richting Frankrijk uitgezwaaid door de dames op weg naar de Alpen.

We zijn om 24 uur gaan rijden, want  in de nacht rijd het makkelijker of te wel op mij hoef je niet te rekenen want 's nachts slaapt deze jongen.

Piet,Henk en Peter in de bus van Piet met de bagage en fietsen en in de Fiat Panda van Jorg zaten Jorg ,Eric en mijn persoontje.

Ik heb heerlijk geslapen tot half zeven toen zijn we gestopt voor een bakkie waarna we op weg gingen richting Alp de Huez.

Nog een filmpje gekeken op de dvdspeler zo schoot de tijd lekker op, chauffeur keek ook mee.

Wat hadden we nog een lol met zijn drieen, de drie musketier op weg naar de Alpen.

We gingen met het idee weg effe die alpie's over te scheuren certificaat ophalen en dan hadden we dat maar gehad.

Nou we reden de Alpen binnen en we zijn bij het eerste beste toilet gestopt , om de angst de vrije loop te laten.

Die drie oudjes lachen en wij konden maar  één ding denken wat doen we hier.

Eric,Jorg en ik sloten uit angst een pact we blijven met zijn drieen en we zien wel.

Aangekomen op de plek van bestemming hebben we onze spullen uitgeladen en hebben een biertje gedronken tegen de schrik.

Jezus wat zijn die bergen hoog, we spraken af om op maandag de Croix de Fer te rijden een klim van 22 km.

Maandagmorgen iedereen vroeg wakker behalve Jorg en ik, wij hebben van angst geen oog dicht gedaan.

Naar een stevig ontbijt opweg naar de Croix de Fer, eerst een afdaling en dan rechts de bocht om en ja hoor daar was die dan.

In de eerste kilometer schoot Eric weg, Jorg en ik kijken elkaar aan en denken die gekke Vos heeft ons al die tijd voor de gek zitten houden.

Het mocht niet zo zijn , Piet ging Eric maar effe vertellen dat deze klim 22 km was dus geen Limburg waar je naar 2200 meter klaar was.

Onze Eric zag het gelijk niet meer zitten maar fietste door in de hoop dat er ergens een Lance Armstrong in hem verborgen zat, jammer Eric zoekt zijn innerlijke Lance nog steeds.

Jorg en ik rijden ook verder met de gedachte wat doen we hier en die klimtraining op de brug haha wat een malloten.

Nee, onze voorbereiding was om het zo maar te zeggen een lachertje, en we wisten echt niet wat we hier kwamen doen.

Maar het ging steeds beter en na anderhalf uur kwamen we het bordje tegen nog elf kilometer tot de top, toen zakte het als een kaartenhuis in elkaar.

Hier was het moment gekomen dat ik het echt niet meer zag zitten, of te wel fiets in de kant genaaid en rustig de moed in de schoenen laten zakken.

Naar een 15 minuten was het besluit er dan dat we toch door moest gaan , want hier hadden we voor getraind welliswaar  verkeerd maar getraind.

We gingen verder en besloten maar te genieten,  fotootje hier fotootje daar babbeltje zus babbeltje zo.

En in 1 keer kregen we het door het stikte van de leuke dames op die berg of te wel houdoe Croix de Fer welkom chickie mountain.

Kijk het tij begon te keren en we reden met de dames mee naar boven, want ons eraf te laten rijden door een paar chickie's geloof je toch niet.

Een uurtje later als de oudjes kwamen we boven, wat hadden ze een lol om die drie groot smoelen die het hier wel effe gingen maken .

Nee, die oudjes reden ons het stront om de oren om het maar plat te zeggen.

Boven op de Croix de Fer begon de lucht aardig donker te worden, dus werd er besloten dat we met zijn zessen gingen afdalen richting Allemont, en geloof me naar beneden toe is het een kei leuke berg.

Ja, dat hadden we bergop niet zo in de gaten zeg maar.

Beneden aangekomen werd het lichter en ja hoor die oudjes begonnen nu echt gek te worden we gingen de Alp de Huez via de achterkant beklimmen want dan viel hij best wel mee en dat was maar tot bocht zes.

Hadden ze Altzheimer bocht zes, volgens mij is de achterkant en de voorkant net zo hoog, en ik had gelijk wat een klim.

Nu begon ik het door te krijgen en klom het eerste stuk met Piet en Henk mee omhoog.

Op een gegeven moment besloot ik toch op Jorg en Eric te wachten, nou dat werd bellen waar ze zaten wat blijkt twee bochten onder mij, dus had ik mooi nog effe tijd om Kim te bellen.

Daar kwammen ze aan en toen kregen we regen.  Jorg en Eic besloten te schuilen onder een boom.

Het was net Hepie en Hepie in de Alpen, toen ze door kregen dat het niet minder werd, besloten ze toch door te fietsen.

We gingen weer op pad en bijna bij de top zagen we die oudje's, ja die kwamen al weer terug maar wij ploeterden verder door omhoog.

Peter reed met ons nog effe mee naar boven voor de extra motivatie.

Peter kei tof maar het voelde als zout in de wonden op dat moment en toen vertelde Peter dat ze al een half uurtje bij bocht zes hadden staan te wachten op ons, hoezo motiveren.

We hebben gereden tot aan bocht zes en Toen naar beneden lekker afdalen Eric en ik schrokken ons nog half lam van een down hiller die uit de bosjes kwam gesprongen met zijn fiets.

Eric was weer van de schrik bekomen en we gingen weer op weg naar ons hotel oeps vergeten het hotel lag ook iets hoger met een stijle klim er naar toe.

Allemachtig niet te geloven wat was dat laaste stukje zwaar, en dan te bedenken dat we die nog een keer of vier moesten fietsen.

Peter fietste nog een paar keer op en neer om ons drieen aan te moedigen, en weer waren we hem dankbaar voor dit staaltje machtsvertoon.

Het was was echt goed bedoeld maar het enige wat wij dachten was "NU EVEN NIET" .

Deze dag zat erop godzijdank, we gingen met zijn drieen effe de dag doornemen nou zowel Jorg Eric als ik waren het over één ding eens respect voor die oudjes en leve chickie mountain.

Na een heerlijk diner zijn we naar bed gegaan, want op dinsdag stond de Alp de Huez op het programma.

De drie musketiers hadden nu een ander strategie als op de Croix de Fer,  we gaan rustig klimmen en houden de hartslag goed in de gaten.

En ja hoor het ging we hoefden (bijna) niet van de fiets af alleen voor de fotootjes te maken en bidons te vullen( lees hier keertje of zes).

Nee, in een respectabele tijd kwamen we boven ik had een knie zo dik als die van een olifant maar dat gaf toen helemaal niks meer.

Nee we  waren boven en volgens Piet was er met die knie niks mis wat Red Hot niet kan verhelpen en dat heb ik geweten.

'S avonds in het hotel een paar ibuprofen in het keeltje Red Hot op de knie en morgen weer trappen.

Red Hot is dus echt heet en ik heb nog even staan te jodelen tussen die bergen, zo heet word dat spul.

Alle haren waren van mijn knie afgeschroeid geen wonder dat Red Hot uit de handel is genomen, maar het had geholpen.

De woensdag morgen opweg met de bus naar de afdaling van de Glandon op de top van de Gladon fietsjes eruit en trappen maar.

We hadden al wel door dat het geen gemakkelijke afdaling was en best gevaarlijk.

Veilig beneden aangekomen hebben we maar eens de weg gevraagd en ja hoor we zaten goed we konden opweg richting de Telegraphe.

Een stukje van een paar km vals plat richting de voet  van de Telegraphe en het feest kon beginnen.

De beklimming liep echt goed we waren echt en de vrolijk hartslag zat goed met andere woorden de Telegraph fietste lekker.

Nee, dit ging goed we hadden nu de slag te pakken het ging als een trein.

Boven aan gekomen hebben we met Peter, Henk en Piet (voorheen de oudjes nu alle respect) colaatje gedronken en effe bij gepraat.

En toen onze weg vervolgt richting de berg der bergen de Galibier.

Eerst afdalen richting Valloire en dan opweg naar de top, wat een klim is dat.

Hier is niks te zien behalve mos ,stenen, bergen en een gek op een wielrenfiets of te wel hier doen we het allemaal voor.

Op weg naar de top bleef het goed gaan alleen de lucht werd steeds donkerder en het begon stevig te waaien.

Eric ging lekker achter Jorg  en mij uit de wind zitten een paar km voor de top zag Eric het licht en fietste alleen vooruit want hij ging zo lekker, tenminste dat hoorden we hem later zeggen.

Jorg en ik hebben er nog effe om lachen hoe Eric bij ons weg reed en continu tegen zich zelf sprak "rustig aan rustig aan".

Eric stond 1 km onder de top op ons te wachten en de eerste druppels vielen en ja hoor het begon te gieten met bakken kwam het eruit.

Hadden wij weer storm op de Galibier, we besloten een bakkie koffie te doen in het berghutje waar Eric stond te wachten in de hoop het zal wel over waaien.

Dus niet, het ging van kwaad naar erger tot hagel toe maar we hadden nog steeds hoop dat we niet door de tunnel moesten.

Naar uurtje besloten we gezamelijk we nemen de tunnel en misschien is het aan de andere kant wel droog.

Weer mis daar was het net zo erg alleen, voordeel met de andere kant van het tunneltje was het berghutje.

Die was hier gezelliger, dus wij deden maar weer een bakkie en  er schoof nog een fietser bij ons aan tafel.

Die bleek bij het blad de Fiets te werken of te wel effe slap lullen en koffie slurpen.

Na dat we hem het begrip chickie mountain hadden uitgelegd en drie bakken koffie verder waren, hebben we toch maar besloten gezamenlijk naar beneden te gaan fietsen.

Het eerste stuk daalde ik voorop door de ijzel en kou ik zag mijn hartslag dalen tot 56 en kreeg het niet meer warm wel de hoogste snelheid behaald 92.3 km per uur wwar ijzel al niet goed voor is..

Omdat Eric niet zo'n held is in dalen hebben we overlegd dat Eric en ik gezamelijk naar beneden gingen en Jorg met onze vriend van de fiets.

Hun hadden geen regenjack bij en Eric en ik wel dus dat was fair.

Zo gezegd zo gedaan als je naar beneden gaat hoef je bijna niet te trappen dus word je ook niet echt  warm, nee het was hier geen chickie mountain hier behalve Eric zijn behaarde kuiten was er niks te zien.

Toch heelhuids beneden gekomen zijn we naar ons sportvoedingscentrum gereden alias de vette burger waar we heerlijk een vette hap hebben gegeten.

Bij de burger tent  zijn we opgehaald door Piet en Peter die inmiddels de bus al hadden gehaald.

We hadden nu wel alles gehad dachten we, nou mooi niet dus de volgende dag zijn we op de Alp de Huez om onze inschrijving op te halen, begint het te miste je zag geen hand voor ogen.

Met andere woorden wij weer naar beneden en dan de fietsen maar klaar maken.

Hier kwam Eric erachter dat hij van angst zo had geremd dat van zijn remblokken nikks meer over was.

Met de lunch kwamen de  schema's voor de Marmotte kwamen op tafel en we zagen het rooskleurig in.

Tien uur op de croix de fer twaalf uur aan de voet van de telegraph en om vier uur op de top van Galibier en vijf uur aan de voet van de Alp de Huez er kon bijna niks gaan.

Zaterdag de dag van La marmotte vol spanning je voeding klaarmaken, bidons vullen.

Nu ging het gebeuren het was zo ver eindelijk La marmotte ging beginnen.

Eerst met de bus van Piet naar beneden en dan richting start en ja hoor hier stonden we dan met zij achtduizenden wij stonden vrij voorin bij de eerste tweeduizend.

Dit moest goed gaan komen en ja de race is begonnen we gaan met een gangetje van rond vijftig richting het stuwmeer, onderweg nog effe gestopt voor een sanitaire stop en verder in het klimmetje bij de stuw heb ik nog effe met Jorg overlegt wat doen we op Eric wachten of door en het antwoord was door rijden met alles wat we hebben.

Jorg en ik zijn met zijn tweeën aan de klim van chickie moutain begonnen naar 1 kilometer besloten we onze helmen af te doen, hierdoor viel mijn bril op de grond.

Ik van het fietske af midden in het peloton en effe mijnbril opgeraapt iedereen keek wel een beetje raar maar was een duur brilleke.

Jorg was verder gereden ik ben weer opgestapt en verder gaan klimmen,  het ging ongelofelijk goed het is dan gewoon de kick van de dag.

We reden meer als een uur van onze eerste tijd we zaten op schema er kon niks meer mis gaan dachten wewe waren kwart voor tien boven.

Boven aangekomen word ik nog effe ingehaald door Marco Halma altijd leuk, ik kijk om me heen en denk wat een mensen.

Wie doet dat nu een rust post op zo'n klein stukje, lekker geregeld.

Wel zag ik hier onze vriend van de Fiets staan en hij werpt mij een bidon toe met isostar en  tegelijk zie ik Jorg staan.

Ik besluit mijn fiets aan de kant te leggen en bij Jorg te gaan kijken na eerst hem nog effe toe te zingen met de volgende tekst en laat je "vriend maar in de steek en laat je vriend maar in de steek".

Hier hoorde ik voor het eerst over een valpartij in de afdaling van de Gladon, niks geen rustpunt gewoon een grote val partij.

Er gingen steeds meer ambulances naar beneden en de schrik sloeg ons om het hart, we wisten dat Peter, Piet en Henk ook in de afdaling zaten dus dat was een vreemd gevoel.

Wel ontmoeten we boven op Mari van Weelden, Ton Kraaio, Adje van de Kolk en onze fietsende neger Glenn, maar goed een keer gewandeld langs de mensen massa en toen hadden we Piet al gevonden die stond dus in de mensenmassa vrij vooraan.

Piet was nog niet aan de afdaling begonnen en zat een paar honderd mensen voor ons.

En ja hoor hier kwam ook onze Eric aan gefietst om gezellig met ons te wachten.

We hebben zo een uurtje staan te wachten en toen mochten de eerste per 10 naar beneden wij snel ons fietsje halen ergens achteraan en aansluiten, we hadden achteraf beter ons fietsje bij kunnen houden.

We zien iedereen naar beneden gaan en dan net voor wij aan de beurt zijn sluiten ze hem weer af en dan horen we het verhaal dat er twee jongens zijn gevallen in de afdaling en zijn overleden.

Oké schrikken en  denken als het maar niemand van ons is je weet het namelijk nooit, we besluiten na twee uur wachten dat de race voor ons gereden is  en teleurgesteld rijden we terug.

Bij de eerste plek waar we kunnen bellen hebben we Peter gebeld en die was al boven op de telegraph en hij had Henk ook gezien.

Dit was in ieder geval goed nieuws , en toen naar huis bellen dat we waren afgestapt wat een klote zooi, maar over één ding waren we het eens een week om nooit meer te vergeten en ja volgend jaar fietsen we hier weer.

Ja fietsers het blijven gekken dwazen.

Het was hemelvaart de dag dat wij de steven rooks classic wel even gingen fietsen.

Op  woensdag 24 mei was de weersvoorspelling van elke weerman "regen bakken met regen", maar goed volgens onze Jorg hebben die mensen daar geen enkele kijk op.

Dus wij gingen met volle moed op weg naar Maastricht onderweg elkaar moed inpraten over het feit dat de regen wel zou ophouden.

Nou geloof me als ik zeg dat het knmi er wel een beetje kijk op heeft.

Wij komen aan op de plek van bestemming Peter Baselaar,Jorg Reuken ,Eric Vos,Petra Vonk en nog een mannetje die met Petra mee zou fietsen.

Als eerste gingen we ons inschrijven ( dit waterpartijtje koste € 20.00 ), als ik zeg dat het zachter ging regenen zou dit een leugen zijn.

Beter zou klinken het kwam met bakken uit de hemel, je raad het nooit ik ben een mooi weer fietser of te wel ik had eral gruwelijk de pest in en we waren nog geen eens van start.

Maar goed wij gaan op weg en daar kwam Eric voorheen onze klimgeit vanaf nu dorpsgek.

Hij komt naast me rijden en probeert me duidelijk te maken dat dit extra element het tot een echte heldendaad maakt.

Ik kijk hem aan en denk bij mezelf "zie hem zitten superman in een regenjack", vanaf dat moment drong het tot me door fietsers zijn echt gekken en dwazen.

Ík ben eerst bij mezelf te raden gegaan of ik daar al bij hoorde en kwam tot de conclusie NEE.

Het echte fietsershart tikt niet bij mij, zelf denk ik dat ik gewoon fiets om aan het eind te komen.

Hier kwam het besef dat ik wel in de regen reed op mijn vrije dag, zou ik dan toch gek zijn geworden .

Ik kan met een gerust hart zeggen nee, want bij de scheiding van de 150 km en de 100 km besloot deze mooi weer's rijder om rechtstreeks de 100 km route te nemen.

Bij deze beslissing nam ik afscheid van Jorg en Peter, Eric de dorpsgek van het extra element besloot mij te volgen hoezo een elementje te veel en van een heldendaad was weining sprake meer voor onze Eric.

Ik moest wel even lache toen ik Eric als een verzopen kat achter me zag rijden.

Superman met regenjas reed samen met mij verder en begon mij uit te leggen dat we de juiste beslissing hadden genomen om de 100 km te gaan fietsen.

In de eerst volgende klim moest ik toegeven dat mijn beslissing beter was voor onze Eric die zijn ketting met de hand op het kleinste blad moest duwen.

Superman met hand handversnelling was het eerste wat ik dacht en vervolgde mijn klim in de veronderstelling dat ik boven wel op Eric zou wachte.

Ik heb wel gewacht maar niet alleen, Jorg en Peter hadden ook besloten om de 100 km te gaan rijden onder het motto samen uit samen thuis.

Al denk ik dat Jorg de 100 km ook wel welletjes vond en het nu welgekommen geschenk vond dat Peter zich sociaal opstelde.

Je geloof het nooit de regen werd minder niet veel maar wel zoveel dat je normaal kon fietsen, oftewel de lol begon terug te komen.

Ik sloot me weer aan bij de gekken en dwazen en ging weer lekker mee trappen, we hebben zelfs nog genoten van het de klim naar Banneux.

Eric wat minder maar daar waren wij wel een beetje schuldig aan, vanwge het feit dat we zaten te klagen dat het klimmen niet echt soepel ging.

Dit  terwijl we hier weleens meer hadden gereden zonder ook maar een woord te kunnen zeggen.

Deze rol werd nu door Eric op zich genomen en die hield dus wijselijk zijn mond ( lees hier "luid gehijg").

Boven gekomen hebben we een rust puntje, perfect verzorgt eten drinken in overvloed.

Wij staan te genieten van de zoete sportvoeding en de bananen als iemand vraagt om een kettingpons, dit was het toverwoord ik roep gelijk JA IK.

Trots ga ik mijn multitool halen en leen deze uit ,niet aan het feit gedacht dat ze niet wisten hoe een kettingpons werkte.

Met andere woorden ben ik drie kwartier bezig geweest om een ketting te verwisselen.

Spijt, nee wie goed doet wie goed onmoet denk ik maar.

En de rest was het daar niet mee eens, die stonden te verkleumen van de kou,ja zelfs superman.

Klappertanden,  bibberen en klagen  over het feit van de kettingpons gaan we na drie kwartier weer op weg.

Met het gezeik nog in de oren hoor ik  Eric in roepen" Carlo ik kan niet meer schakelen help even".

Iedereen in een scheur van het lache, wij waren in de veronderstelling dat het een grap was.

Ik roep nog "god straft onmiddelijk" en dat bleek het fantastische schakelgroepje van Eric deed echt niks meer.

Éénmaal boven hebben we op hem gewacht maar dat was niet anders.

Eric zijn groepje deed weer wat dus we konden verder met de wind in de rug en miezer regen in de ogen.

We rijden meteen met een flink gangetje terug richting Maastricht er sluiten een paar fietsers aan.

Volgens goed Zaltbommels gebruik zetten Peter en Jorg de vaart er in om onze nieuwe vrienden te lozen.

Één van die jongens probeerde nog een keer om op kop te rijden maar werd er gewoon met 5 km per uur harder er van af geblazen.

Dit had enige gevolgen voor de man van het extra element, want die waren we dus ook kwijt.

We besloten toch maar op Eric te wachten, dit tot grote tevredenheid van mijzelf.

Nee niet vanwege had sociale aspect maar gewoon om dat ik anders ook dood zou gaan in de laatste 10 km.

En daar had ik echt geen zin in, dus lekker sociaal wachten op Eric.

Toen superman in regenjas weer aansloot zijn we met zijn vieren naar de finish gereden.

Toen we een 15 minuten binnen waren kwam ook Petra en haar fiets maatje over de streep.

Voor ze ook maar iets kon zeggen werd er gelijk geroepen dat we met die ketting drie kwartier hadden stil gestaan.

Ja, want Petra 15 minuten na ons dat kan niet zelfs een half uur zouden we schande vinden.

Waarom geen idee ik denk te grote ego's wat later bevestigd word als we onze Rotterdamse vrienden van de Grenslandrtocht tegen kwamen.

Even snel een praatje , maar  niet vertelen dat wij maar de 100 km hebben gefietst.

Stel je voor met onze grote....... , nee achteraf gezien weer een fietsdag om niet te vergeten.

 

carlo 26-05--2006

 

 

 

 

Vraag het een willekeurige Nederlander of men wel eens van La Marmotte gehoord heeft. Slechts een enkeling zal hier bevestigend op antwoorden..
Ondanks dat deze fietstocht niet zo bekend is bij de doorsnee Nederlander is deze cyclosportieve in het wereldje van fanatieke fietsers 1 van de bekendste. Deze prestatietocht kan met een zware Alpen touretappe vergeleken worden. De rit, die in totaal 174 km lang is, gaat over 4 cols, waarvan in de Tour 3 cols als buiten categorie bestempeld worden.
In principe kan iedereen voor dit jaarlijks terugkerend evenement inschrijven. Echter om deze tocht succesvol uit te rijden dient men wel over een goede gezondheid, een gezonde dosis sportiviteit en doorzettingsvermogen te beschikken. Het aantal deelnemers schommelt tussen de 5000 a 7000 deelnemers. Het Nederlandse en Belgische aandeel in deze tocht is aanzienlijk.
Wat maakt deze tocht zo bijzonder? De successen in de Tour van een aantal Nederlandse profs op Alpe d'Huez, de berg waarop zich de finish van La Marmotte bevindt, zullen ongetwijfeld de grootste reden zijn voor het grote aantal Nederlandse starters.
De tocht die op de eerste zaterdag van juli wordt verreden kent als startplaats Le Bourg d'Oisans, een plaatsje aan de voet van de Alpe d'Huez. De weg naast de plaatselijke supermarkt (Casino) stroomt op die eerste zaterdag van juli vanaf 06.00 uur langzaam vol. Aan de hand van je startnummer, die je bij inschrijving krijgt, dien je je op te stellen in een bepaald vak.
La Marmotte is een prestatietocht waar men aan de hand van de totaaltijd die men over de tocht doet een diploma krijgt uitgereikt in de categorie goud, zilver of brons. 
Een laag startnummer, en daarbij een gunstige startpositie om te strijden voor de eerste plaats, wordt in het algemeen aan rijders toegewezen die het voorafgaande jaar een goede klassering hebben gehaald of een gelijkwaardige prestatie hebben neergezet of niveau/licentie hebben. De kopgroep die uit deze groep ontstaat zal tijdens de gehele tocht begeleid worden door een auto met tijdaanduiding en er zal gestreden worden om de eerste plaats. Voor het meeste deelnemers is La Marmotte geen wedstrijd en is (zo snel mogelijk) uitrijden het doel. Van de start tot aan de voet van Col de la Croix de Fer wordt het peloton begeleid door de organisatie. Het overige gedeelte van de route is niet afgezet en hier zijn de "normale" verkeersregels van toepassing. 

 

Na de start, die om 7.15 uur is, verplaatst het zich dan nog complete peloton richting de eerste berg, Col de la Croix de Fer. Op deze berg vindt al gauw de eerste schifting plaats. De betere klimmers zullen het verschil duidelijk maken. Velen zullen proberen te volgen en zullen later in de tocht hiervoor de tol voor moeten betalen. Vooral de fietsers die voor het eerst deze tocht doen zullen zich goed bewust moeten zijn van het eigen kunnen. Col de la Croix de Fer is beslist geen inkomertje. Vooral het eerste gedeelte van Articol tot en met Barrage de Grand Maison zal voor menigeen  het uiterste vragen. Na de Barrage de Grand Maison zal het stijgingspercentage prettiger aanvoelen. Tijdens de beklimming zijn er twee afdalingen waar men, tenminste als je over een goede conditie beschikt, goed op adem kan komen.
De eersten zullen na ongeveer anderhalf uur de top bereiken. De mindere goden na ongeveer drie uur. Op de top kan men bij een verzorgingspost van de organisatie de bidons vullen en wat voedsel nuttigen. Voor de fietsers die achteraan in het peloton rijden; blijf hier niet te lang hangen want je zult je tijd hard nodig hebben. Voor 18.00 uur moet men aan de voet Alpe d'Huez zijn.
De afdaling van de Croix de Fer is 30 km lang en duurt ongeveer 45 a 60 minuten. Onderweg zijn er nog twee korte klimmen, maar die stellen niet zo veel voor. Let tijdens de afdaling wel goed op aangezien in de editie van 1998, 1999 en 2000 ongelukken zijn gebeurd tijdens de afzink. Tevens kom je tijdens de afdaling door 5 tunnels waar zich in 2 tunnels een vervelende bocht zit.
Eenmaal afgedaald en aangekomen in St. Jean de Maurienne is het ongeveer 15 km fietsen naar de voet van de Col du Telegraphe. De weg is merendeel vals plat en is het aan te bevelen om in een groepje aan te sluiten. Van een peloton is op dat moment al geen sprake meer. Her en der zullen groepjes ontstaan van fietsers met hetzelfde tempo. In St. Michel de Maurienne start de klim van de Col du Telegraphe. De klim is tot aan de helft lastig, daarna vlak hij af. De weg is bochtig en de omgeving is zeer bosrijk. Op sommige punten heb je prachtig uitzicht over het dal en St. Michel de Maurienne. Eenmaal aangekomen op de top, na ongeveer 11 km, volgt een korte afdaling tot in het plaatsje Valloire waarna de klim van de Galibier begint. Dit is geen mooie klim. Het landschap is ruig, kaal en saai. De weg slingert zich bijna kaarsrecht tot aan Plan Lachat en menig fietser zal mentaal hier op de proef worden gesteld door o.a. het feit dat je ver vooruit kan kijken. Na Plan Lachat zal de Galibier niet gemakkelijker worden. Hier ligt voor velen het breekpunt van La Marmotte. Hier zal voor menigeen beslist worden of La Marmotte succesvol wordt uitgefietst. De hoogte en het stijgingspercentage zullen van iedereen, ook van de koplopers, het uiterste vergen. Dikwijls zie je hier fietsers afstappen en lopend proberen de top te bereiken. 

 

Eenmaal boven, op 2646 m, volgt wel een beloning; een afdaling van 48 km. De afdaling zal weer uitkomen op het punt waar de dag begonnen is; Bourg d'Oisans.
Hier zullen degenen die geknakt zijn op de Galibier afstappen en zich laten registreren voor de kleine "Marmotte" (La Marmotton, toch altijd nog 161 km in het hooggebergte). De overigen zullen aan de laatste klim gaan beginnen; Alpe d'Huez. De Alp is vanaf de voet tot aan de top zeer steil. Voordeel is dat er veel haarspeldbochten zijn, 21 in totaal, die relatief vlak zijn. In deze bochten kan je even op adem komen. De bochten zijn genummerd, dus het is aftellen geblazen.
De toppers zullen nog enigszins in een redelijk tempo de Alp oprijden, de rest zal zich op karakter de Alp moeten ophijsen. Gedragen door het feit dat het de laatste berg van de dag is, de toeschouwers aan de kant van de weg en het besef dat je niet de enige bent die het moeilijk heeft zullen de meeste bovenkomen om vervolgens te verkondigen: "Dit nooit meer!!".
Eenmaal uitgerust en voldaan van het gevoel een uitzonderlijke prestatie te hebben neergezet zullen velen al snel overwegen om deze tocht nogmaals te fietsen; maar dan in een snellere tijd........
Tekst: Ed Peters

 

Onze Eric,

 

Hij sprak de beroemde woorden aan het eind ven de Keuterberg: "Wat heb ik nog te bewijzen, ik ben 44 jaar oud wat doe ik hier, wat heeft de vos hier te zoeken?"

 

Henk van Lith,

 

"Vergeet niet om je heen te kijken, en vergeet vooral niet van de natuur te genieten." Dit terwijl hij met 35 km per uur weg fietste met zijn neus op het voorwiel en alleen asfalt op zijn netvlies.  

 

 

Piet van Meeteren,

 

Bij elk viaduct of brug de zelfde woorden: "Alles op zijn zwaarts en naar boven en je hartslag op 150 houden"

 

 

Petra,

 

"Niet zo hard" terwijl ze bij jorg aanhing zonder ook maar een keer de trappers rond te draaien.

 

 

 

Jorg Reuken,

 

Sprak tegen Johan de Teuling: Ïk dacht dat er op dinsdag een beetje door werd gereden" . Dit terwijl johan zijn uiterste best om de 34 km per uur vast te houden.

 

 

Het Bavaria saté team'

 

"Sateetje eten, biertje drinken, jaarmarkt pakken, spijkerbroek hangen" hoezo gezellig een elfstedentocht fietsen

 

 

Robert Jan Driessen,

 

"Het lijkt wel een Belgische trein iedereen wil op kop rijden "

 

 

 

 Jorg Reuken,

 

 

Met zicht op de keuterberg spraak hij:"Jezus christus een normaal mens graaft hier een tunnel doorheen

 

 

 

Rini en Herma,

 

"In een keer is hij  er de keuterberg links en rechts  en dan in eens iis hij er" . Nou je ziet de keuterberg al drie km van te voren opdoemen hoezo ineens is hij er.

 

 

 

Eric Vos,

 

"Die regen zorgt wel voor een extra element die het een echte heldendaad maakt"